Historia i tradycje


Stowarzyszenie Saperów Polskich jest organizacją pozarządową, środowiskową, zrzeszającą byłych i aktualnie służących, pracujących żołnierzy-saperów i pracowników Wojsk Inżynieryjnych w formacjach Wojska Polskiego, misjach wojskowych, a także kombatantów i weteranów podziemnych organizacji ruchu oporu.
Stowarzyszenie Saperów Polskich przyjęło tradycje i dorobek Stowarzyszenia Saperów Polskich na Obczyźnie, z siedzibą w Londynie, które po II Wojnie Światowej działało do 2000 r.
Terenem działania Stowarzyszenia jest obszar Rzeczpospolitej Polskiej oraz rejony działalności polskich misji i przedstawicielstw wojskowych również skupisk kombatanckich żołnierzy – saperów, poza granicami kraju.
 
Siedziba władz naczelnych Stowarzyszenia Saperów Polskich znajduje się w Warszawie.
Stowarzyszenie jest organizacją apolityczną, niezarobkową, a swoją działalność opiera całkowicie na pracy społecznej swoich członków.
Stowarzyszenie Saperów Polskich na główne cele swej działalności przyjęło: integrowanie środowisk saperskich, kultywowanie i upowszechnianie tradycji saperskich w pamięci narodowej, zwłaszcza wśród młodzieży, a także popularyzowanie spraw obronności kraju i sprawowanie opieki nad miejscami pamięci narodowej oraz troskę o sprawy bytowe saperów i ich rodzin, szczególnie tych pokrzywdzonych przez los.


HISTORIA

Myśl powołania środowiskowej organizacji zrzeszającej wszystkich żołnierzy-saperów: uczestniczących w wojnie, rozminowujących kraj, walczących z klęskami żywiołowymi, niosących pomoc ludziom, działających w misjach pokojowych i stabilizacyjnych oraz także tych, którzy w codziennej służbie przysparzają saperskiej chwały Ojczyźnie – dojrzewała dość długo.
Poza granicami kraju – od 1947 roku – działało Stowarzyszenie Saperów Polskich na Obczyźnie. Jego ówczesny Prezes – ppłk Adam SZUGAJEW w czasie wizyty w Polsce w roku 1991 postulował utworzenie w kraju Stowarzyszenia Saperów Polskich, które przejęłoby tradycje i dorobek działającego na obczyźnie Stowarzyszenia, ponieważ jego działalność zaczęła słabnąć – jego członkowie coraz bardziej się starzeją, wielu z nich już nie żyje.
 
Próby utworzenia stowarzyszenia saperów podejmowano w kraju kilkakrotnie. Szczególnie orędownikiem powołania takiej organizacji był w latach siedemdziesiątych ówczesny Szef wojsk Inżynieryjnych – gen. Czesław PIOTROWSKI. Były też i inne inicjatywy środowiska saperskiego, aby takie stowarzyszenie powołać. Niestety panujący wtedy klimat polityczny nie sprzyjał takim inicjatywom. Żołnierze-saperzy będący już poza służbą rozproszeni byli w różnych związkach kombatanckich i organizacjach byłych żołnierzy, natomiast pozostający w służbie czynnej – pozostawali poza jakimikolwiek organizacjami.
 
Powołanie organizacji środowiskowej w formie Stowarzyszenia, które by zrzeszało saperów, żołnierzy i pracowników Wojsk Inżynieryjnych – w tym dawnej komunikacji wojskowej oraz zakwaterowania i budownictwa – służących i pracujących w formacjach Wojska Polskiego, sojuszniczych armiach państw koalicji antyhitlerowskiej i podziemnych organizacjach ruchu oporu, a także członków ich rodzin, przybrało realny kształt w drugiej połowie 1999 roku. Powstała samorzutnie grupa inicjatywna w składzie: płk w st. spocz. Michał REZIECKI, płk w st. spocz. Stanisław SOROKA, płk w st. spocz. Bogusław GILEWSKI oraz nieco później – płk ( r) Bogusław SAGANOWSKI i płk ( r). Marian KASPERSKI. Grupa ta w pierwszej kolejności, po wielu dyskusjach zaproponowała, że powołana organizacja będzie się nazywać STOWARZYSZENIE SAPERÓW POLSKICH. W następnej kolejności grupa inicjatywna z pomysłem powołania Stowarzyszenia zapoznała przede wszystkim Szefostwo Wojsk Inżynieryjnych, Ministerstwo Obrony Narodowej oraz instytucje i jednostki Wojsk Inżynieryjnych. Powstaniem stowarzyszenia żywo zainteresowało się Szefostwo Wojsk Inżynieryjnych z gen. Ryszardem ŻUCHOWSKIM na czele, a jego ideę poparło Ministerstwo Obrony Narodowej. Podsekretarz Stanu ds. Społecznych w tym Ministerstwie w liście do Szefa Wojsk Inżynieryjnych na początku września 1999 roku napisał:

….”W związku z zamiarem powołania STOWARZYSZENIA SAPERÓW POLSKICH, organizacji skupiającej w swoich szeregach kadrę Wojsk Inżynieryjnych służby czynnej oraz będącej w stanie spoczynku w kraju i poza jego granicami, proszę przekazać inicjatorom tego przedsięwzięcia życzenia wszelkiej pomyślności oraz zapewnienia mego poparcia.
Idea integracji środowiska saperów jest wyrazem solidarności zawodowej i rzetelnego stosunku do zadań inżynieryjnych wykonywanych w okresie pokojowym oraz wojny, w tym powojennego rozminowania kraju. Cieszy mnie fakt silnych więzów społeczności saperskiej i nie dzielenie na tych, którzy służyli w różnych okresach dziejowych lub walczyli na różnych frontach. Racja stanu naszego państwa wymaga abyśmy o obronności kraju i jego bezpieczeństwie mówili jednym głosem.”…
 
W wielu środowiskach saperskich idea powołania stowarzyszenia odbiła się szerokim echem. Do Szefostwa Wojsk Inżynieryjnych napłynęło szereg pism i listów z wyrazami poparcia dla tego zamierzenia. Także Stowarzyszenie Saperów Polskich na Obczyźnie na wieść o zamiarze powołania Stowarzyszenia w kraju napisało: … „Cieszymy cię, że wreszcie koledzy w kraju powołują do życia organizację skupiającą wszystkich saperów, którzy ofiarnie służyli Ojczyźnie i która, gdy nasza działalność za granicą dobiega końca, przejmie w pełni odpowiedzialność za reprezentację osiągnięć działalności naszej pięknej i mądrej Broni Saperskiej.”…