Działalność Zarządu Głównego SSP w 2025 roku.

24 stycznia 2026, 21:45, opracował Waldemar Kawka

Posiedzenie Prezydium Zarządu Głównego Stowarzyszenia Saperów Polskich

W dniu 13. stycznia 2026 r., w godzinach popołudniowych, odbyło się pierwsze w tym roku kalendarzowym i zawczasu zaplanowane posiedzenie Prezydium ZG SSP (prezes, I wiceprezes, II wiceprezes i skarbnik).

Do zbioru najistotniejszych kwestii poruszanych podczas obrad zaliczyć należy:

  1. uszczegółowienie obchodów 80. rocznicy wyzwolenia Warszawy oraz budowy
    pierwszej przeprawy mostowej przez Wisłę w dn. 18.01.1945 r. (Warszawa, dn. 16. stycznia br., godz. 11.45);
  2. organizację posiedzenia ZG SSP połączonego ze spotkaniem noworocznym (w dn. 7. lutego br., godz. 11.00);
  3. wstępną polemikę w kontekście propozycji docelowej współpracy SSP ze Związkiem Wojskowej Służby Kolejowej RP;
  4. wstępne ustalenia organizacyjne odnoszące się do upamiętnienia 100. rocznicy urodzin gen. bryg. Czesława Piotrowskiego;
  5. ustalenie ostatecznej i treściowej wersji odezwy i apelu do społeczności saperskiej i piłsudczyków dotyczącej grobu śp. płk. Leszka Sadury na Cmentarzu Południowym w Warszawie.

Kolejne posiedzenie Prezydium ZG SSP najprawdopodobniej odbędzie się w II dekadzie lutego 2026 r.

28 grudnia 2025, 17:40, opracował Grzegorz Misiak

Posiedzenie Prezydium Zarządu Głównego Stowarzyszenia Saperów Polskich

W dniu 17. grudnia 2025 r., w godzinach popołudniowych, odbyło się ostatnie w 2025 ro-ku i zawczasu zaplanowane posiedzenie Prezydium ZG SSP (prezes, I wiceprezes, II wi-ceprezes, sekretarz i skarbnik).

Do zbioru najistotniejszych kwestii poruszanych podczas obrad zaliczyć należy:

  1. organizację posiedzenia ZG SSP połączonego ze spotkaniem noworocznym (w dn. 31. stycznia 2026 r.);
  2. wstępne ustalenia organizacyjne dotyczące przebiegu IX Kongresu SSP w połączeniu z organizacją Święta SSP (20. czerwca 2026 r., 2. mpsap – Kazuń Nowy);
  3. bieżące problemy finansowe ZG SSP.

Na zakończenie posiedzenia wszyscy jego uczestnicy – zgodnie z przedświąteczną tradycją – przełamali się opłatkiem, życząc sobie wzajemnie Błogosławionych Świąt Narodzenia Pańskiego oraz Wszelkiej Pomyślności, zwłaszcza ZDROWIA, w Nowym – 2026 – roku.

Kolejne posiedzenie Prezydium ZG SSP najprawdopodobniej odbędzie się w dn. 13. stycznia 2026 r.

28 grudnia 2025, 17:40, opracował Grzegorz Misiak

Pamięć o saperach znad rzeki Berezyny

Realizując Program działania ZG SSP na 2025 r., w dniu 20 listopada 2025 r. o godz. 14.00 odbyło się spotkanie Członków Stowarzyszenia Saperów Polskich przy pomniku „Chwała Saperom” dla uczczenia pamięci saperów polskich poległych i zmarłych podczas bitwy nad rzeką Berezyną w 1812 r.

Po złożeniu wiązanki kwiatów przez przybyłych na spotkanie saperów i zapaleniu zniczy, krótką informację na temat bitwy, znaczeniu działań polskich saperów oraz żołnierzy polskich służących w armii Napoleona I w osiągnięciu celu tej bitwy przekazał Prezes Stowarzyszenia płk dypl. Tadeusz Dzikowski.

W chwili wybuchu nowej wojny z Rosją Wojsko Polskie Księstwa Warszawskiego liczyło około 100 tys. żołnierzy. Stanowili najsilniejszy kontyngent spośród wszystkich sprzymierzeńców Francji, chociaż byli porozrzucani po korpusach francuskich. Tylko 36 tys. żołnierzy polskich, dowodzonych przez ks. Józefa Poniatowskiego, tworzyło odrębny V Korpus „Wielkiej Armii”. Brał on udział w walkach pod Smoleńskiem, w wielkiej bitwie pod Borodino. Jako pierwszy wkroczył do Moskwy, a następnie dzielnie osłaniał odwrót, zapisując się złotą zgłoską wyjątkowego męstwa na rz. Berezynie.

Wycofująca się z przykrytej śniegiem Rosji Wielka Armia stanęła, po utracie i spaleniu mostu w Borysowie, przed groźbą całkowitej zagłady. Jedynego ratunku można było oczekiwać ze strony sił inżynieryjnych… Gdy 26 listopada awangarda sprzymierzonych dotarła nad rzekę, okazało się, że przyszła odwilż i Berezyna poszerzyła swe koryto, którego nie pokrywał już lód.

Choć niedługo przedtem Napoleon nakazał zniszczyć furgony saperów, ale ich dowódca na szczęście wykonał rozkaz połowicznie, bo na różne sposoby część wyposażenia do budowy mostów nakazał zabrać swoim ludziom, więc ci, gdy
26 listopada zaczynali budowę mostów, mieli nieco ułatwione zadanie, chociaż i tak czekała na nich masa wyzwań. Budowa mostu, bez potrzebnych narzędzi, po pas w lodowatej wodzie nie należała do najprzyjemniejszych – wielu z polskich i francuskich saperów po prostu zamarzło lub zmarło z odmrożeń i krańcowego wyczerpania.

To jednak dzięki ich poświęceniu 28 listopada ok. 18 000 żołnierzy Wielkiej Armii (z czego 50% stanowili Polacy) mogło przeprawić się przez rzekę i odeprzeć ataki silniejszych Rosjan Cziczagowa, który dopiero po 2 dniach zdał sobie sprawę, że wróg ma zamiar przeprawić się nie pod Studzianką, ale koło Stachowa. Zdesperowani sprzymierzeni odparli ataki Rosjan, a następnie kontratakiem wypchnęli ich ze sosnowego lasu, dzięki czemu reszta armii mogła się przeprawić.

Podczas walki ranni zostali gen. Dąbrowski (stracił palce u jednej ręki) i gen. Zajączek (amputowano mu nogę). W nocy z 28 na 29 listopada na zachodni brzeg przeprawiła się również ariergarda pod dowództwem marsz. Victora i rankiem następnego dnia Rosjanie, którzy w końcu wdarli się do miasta, nie osiągnęli swojego głównego cela – rozbicia jednostek napoleońskich, których gros wycofywał się dalej na zachód. Mimo to, kosztem ok. 15 000 ludzi, Rosjanom udało się zabić bądź wziąć do niewoli przeszło 30 tys. sprzymierzonych, głównie maruderów.

Opracował: Grzegorz Misiak

Fotografię wykonał: Grzegorz Misiak

20 grudnia 2025, 21:40, opracował Grzegorz Misiak

Wspomnienie św. Ojca Rafała Kalinowskiego – patrona Saperów

Dekretem Biskupa Polowego WP śp. ks. biskupa gen. broni Tadeusza Płoskiego z dn. 22 listopada 2006 r. Święty Ojciec Rafał Kalinowski został ustanowiony patronem Saperów.

Dla uczczenia pamięci Świętego Ojca Rafała Kalinowskiego w 118 rocznicę Jego śmierci, członkowie Stowarzyszenia Saperów Polskich w dniu 20 listopada złożyli wiązankę kwiatów i zapalili znicze pod tablicą pamiątkową umieszczoną na ścianie kościoła parafii wojskowej w Rembertowie.

Józef Kalinowski urodził się 1 września 1835 r. w Wilnie, w szlacheckiej rodzinie herbu Kalinowa. Jego ojciec był profesorem matematyki na Uniwersytecie Wileńskim. Po ukończeniu z wyróżnieniem Instytutu Szlacheckiego w Wilnie (1843-1850) Józef podjął studia w Instytucie Agronomicznym w Hory-Horkach koło Orszy (dziś Białoruś). Zrezygnował z nich po dwóch latach. W 1855 r. przeniósł się do Mikołajewskiej Szkoły Inżynierii Wojskowej w Petersburgu, gdzie uzyskał tytuł inżyniera. Jednocześnie wstąpił do wojska. Wtedy właśnie przestał przystępować do sakramentów świętych, do kościoła chodził rzadko, przeżywał rozterki wewnętrzne, a także kłopoty związane ze swoją narodowością, służbą w wojsku rosyjskim i zdrowiem. Wciąż jednak stawiał sobie pytanie o sens życia, szukając na nie odpowiedzi w dziełach filozoficznych i teologicznych. Po ukończeniu szkoły (1855 r.) został adiunktem matematyki i mechaniki budowlanej oraz awansował do stopnia porucznika. W 1859 r. opuścił Akademię i podjął pracę przy budowie kolei żelaznej Odessa-Kijów-Kursk. Po roku przeniósł się na własną prośbę do Brześcia nad Bugiem, gdzie pracował jako kapitan sztabu przy rozbudowie twierdzy. Czując, że zbliża się powstanie, podał się do dymisji, aby móc służyć swoją wiedzą wojskową i umiejętnościami rodakom. Został członkiem Rządu Narodowego i objął stanowisko ministra wojny w rejonie Wilna. W końcu zdecydował się na wyjazd do Warszawy, gdzie chciał podjąć leczenie i miał nadzieję na znalezienie pracy. Z powodów zdrowotnych otrzymał zwolnienie z wojska w maju 1863 r.

Jednocześnie, wspierany modlitwami matki i rodzeństwa, przeżywał nawrócenie religijne, m.in. pod wpływem lektury Wyznań św. Augustyna, nie tylko wrócił do praktyk religijnych, ale przejawiał też w nich szczególną gorliwość. Gdy wybuchło Powstanie Styczniowe, mając świadomość jego daremności, ale zarazem nie chcąc stać na uboczu, gdy Naród walczy, przyłączył się do powstania. Sprzeciwiał się niepotrzebnemu rozprzestrzenianiu się walk. W liście do brata pisał: „Nie krwi, której do zbytku przelało się na niwach Polski, ale potu ona potrzebuje”.

Po upadku powstania powrócił do Wilna, gdzie 24 marca 1864 r. został aresztowany i osadzony w więzieniu. W wyniku procesu skazano go na karę śmierci. W więzieniu otaczała go atmosfera świętości. Wskutek interwencji krewnych i przyjaciół, a także z obawy, że po śmierci Polacy mogą uważać Józefa Kalinowskiego za męczennika i świętego, władze carskie zamieniły mu wyrok na dziesięcioletnią katorgę na Syberii. Przez pewien czas przebywał w Nerczyńsku, potem w Usolu, następnie w Irkucku i Smoleńsku. Podczas pobytu na Syberii oddziaływał na współtowarzyszy swoją głęboką religijnością, zadziwiał niezwykłą wprost mocą ducha, ujmował cierpliwością i delikatnością, wspierał dobrym słowem i modlitwą, czuwał przy chorych, pocieszał i podtrzymywał nadzieję. Dzielił się z potrzebującymi nie tylko skromnymi dobrami materialnymi, ale również bogactwem duchowym. Bolał go fakt, że wielu zesłańców nie posiadało żadnej wiedzy religijnej. Szczególnie chętnie katechizował dzieci i młodzież.

Po ciężkich robotach Józef Kalinowski powrócił do kraju w 1874 r. Uzyskał paszport i wyjechał na Zachód jako wychowawca młodego księcia Augusta Czartoryskiego (beatyfikowanego przez św. Jana Pawła II w 2003 r.). Opiekował się nim przez trzy lata. W lipcu 1877 r., mając już 42 lata, Józef Kalinowski wstąpił do nowicjatu karmelitów w Grazu (Austria), przybierając zakonne imię Rafał od św. Józefa. Po studiach filozoficznych i teologicznych na Węgrzech złożył śluby zakonne i otrzymał święcenia kapłańskie 15 stycznia 1882 r. w Czernej koło Krakowa. Kilka miesięcy później został przeorem klasztoru w Czernej. Urząd ten pełnił przez 9 lat. Przyczynił się w znacznej mierze do odnowy Karmelu w Galicji. W 1884 r. z jego inicjatywy został założony klasztor Karmelitanek Bosych w Przemyślu, 4 lata później we Lwowie, a na przełomie 1891 i 1892 roku – klasztor Karmelitów Bosych wraz z niższym seminarium w Wadowicach.

Zmarł w opinii świętości 15 listopada 1907 r. w Wadowicach. Jego relikwie spoczywają w kościele Karmelitów w Czernej. Beatyfikował go św. Jan Paweł II w 1983 r. podczas Mszy św. na krakowskich Błoniach. Kanonizacji dokonał w Rzymie w 1991 r. podczas jubileuszowego roku czterechsetlecia śmierci św. Jana od Krzyża, odnowiciela zakonu karmelitów.

Święty Rafał Kalinowski jest patronem oficerów i żołnierzy, orędownikiem w sprawach trudnych.

Opracował Grzegorz Misiak

Zdjęcia wyk. płk rez. dr hab. Waldemar Kawka

14 grudnia 2025, 18:30, opracował Grzegorz Misiak, fotografie: Krzysztof Wydra

Pamięć o gen. Jakubie Jasińskim

Dla uczczenia pamięci gen. Jakuba Jasińskiego bohatera, obrońcy szańców Pragi przed wojskami carskiej Rosji, w dniu 4 listopada 2025 r. odbyło się uroczyste spotkanie przy symbolicznym grobie Generała na cmentarzu parafialnym konkatedry na Kamionku w Warszawie.

Spotkanie zorganizował Zarząd Główny Stowarzyszenia Saperów Polskich z udziałem członków Stowarzyszenia z Prezesem płk rez. Tadeuszem Dzikowskim, I Wiceprezesem płk rez. Grzegorzem Misiakiem, Sekretarzem ZG SSP ppłk rez. Tadeuszem Sikorskim, Skarbnikiem ZG płk rez dr hab. Waldemarem Kawką, Przewodniczącym GSK SSP płk rez dr. Michałem Korczakiem oraz członkami Stowarzyszenia: płk rez. Henrykiem Gołaszewskim, mjr. rez. Zbigniewem Krześniakiem, ppłk rez. Tadeuszem Niedźwiedzkim oraz chor. rez. Krzysztofem Wydrą, który uwiecznił spotkanie fotografią. W uroczystym spotkaniu uczestniczyła delegacja z 2 Inowrocławskiego Pułku Inżynieryjnego i Centrum Szkolenia Wojsk Inżynieryjnych i Chemicznych z Wrocławia, których patronem jest gen. Jakub Jasiński. Tym razem w uroczystym spotkaniu nie uczestniczyły delegacje: młodzieży LXXII Liceum Ogólnokształcącego im. gen. Jakuba Jasińskiego, władz Dzielnicy Warszawa Praga Południe oraz ambasady Republiki Litwy, którzy zaplanowali uroczystość w późniejszym terminie.

Krótką informację o życiu i śmierci gen. Jakuba Jasińskiego przekazał płk rez. dr Michał Korczak. Po modlitwie odmówionej za zmarłego przez proboszcza konkatedry Matki Bożej Zwycięskiej ks. prałata Dariusza Szczepaniuka i uczestników uroczystego spotkania, przybyłe delegacje złożyły wiązanki kwiatów oraz zapaliły znicze przy grobie gen. Jakuba Jasińskiego.

Po uroczystości przy grobie Generała, ksiądz proboszcz zaprosił obecnych do konkatedry na krótką informację o historii kościoła i cmentarza parafialnego.

Na zakończenie uroczystego spotkania Prezes Stowarzyszenia Saperów Polskich podziękował księdzu proboszczowi za udział w uroczystym spotkaniu i modlitwę oraz informację o historii konkatedry. Podziękował przybyłym delegacjom z jednostek wojskowych z Inowrocławia i Wrocławia oraz członkom Stowarzyszenia.

fotografie

15 listopada 2025, 19:30, opracował Grzegorz Misiak

Spotkanie Federacji Stowarzyszeń Rezerwistów i Weteranów SZ RP z Wicepremierem - Ministrem Obrony Narodowej

W dniu 22 października 2025 r. w Muzeum WP odbyło się spotkanie organizacji pozarządowych skupionych w Federacji Stowarzyszeń Rezerwistów i Weteranów Sił Zbrojnych RP oraz przedstawicieli innych organizacji z Wicepremierem, Ministrem Obrony Narodowej Władysławem Kosiniakiem – Kamyszem.

W spotkaniu uczestniczyli: Wicemarszałek Sejmu RP - Piotr Zgorzelski, Podsekretarz Stanu w MON – Stanisław Wziątek, Dyrektor Departamentu Edukacji, Kultury i Dziedzictwa MON – prof. Wojciech Bal i jego Zastępca – dr Michał Wiater, Dowódca Generalny RSZ - gen. broni Marek Sokołowski. Ponadto obecni byli:, Prezes Klubu Generałów, Prezes Ligii Obrony Kraju, Łowczy Krajowy.

Przybyłych na spotkanie powitał dyrektor Muzeum WP Pan gen. dyw. w st. spocz. prof. Bogusław Pacek.

Podczas spotkania Wicepremier, Minister Obrony Narodowej Władysław Kosiniak – Kamysz podkreślił rolę organizacji pozarządowych zrzeszonych w Federacji w zakresie działań pro obronnych, przekazywania doświadczeń oraz rozpowszechniania historii i tradycji oręża polskiego. Wspomniał, że przez 8 lat rządów poprzedniej władzy organizacje te zostały zepchnięte na margines działalności 
a niektóre wręcz  do piwnicy. Obecnie to się zmieniło. W dniu 12 czerwca zostało podpisane porozumienie Ministra Obrony Narodowej z Federacją o współpracy w zakresie szkolenia, doradztwa, wykorzystywania doświadczenia, rozpowszechniania historii i tradycji WP, a także korzystania z pomieszczeń i infrastruktury wojskowej na cele działalności statutowej oraz działalności pro obronnej. Przekazał również informację o ujęciu w ustawie o Obronności RP Federacji jako organizacji reprezentującej rezerwistów i weteranów w strukturach NATO. Jesteście potrzebni, żeby budować dzisiaj odporność społeczną. Obecne zagrożenia powodują, że świadomość społeczna dziś musi być zupełnie inna niż kiedykolwiek, musi być dojrzała. Macie niezwykłą wiedzę, przygotowanie i doświadczenie. Musicie je przekazywać kolejnym pokoleniom. Musicie rozmawiać, edukować. Wasza służba nie kończy się z momentem przejścia do rezerwy. Ona przybiera po prostu inny charakter. Nikt was ze złożonej przysięgi wierności ojczyźnie nie zwolnił i nie zwolni. Chcemy wykorzystać wasze umiejętności w budowaniu obrony cywilnej. Chcemy, żebyście mieli możliwość szkolenia innych – mówił wicepremier. – Nad tymi wszystkimi wyzwaniami, które są zawarte w waszej strategii, są w waszych planach, będziemy pracować, jestem na nie otwarty – zapewnił szef MON-u

Poruszył temat odszkodowań dla żołnierzy, którzy odnieśli uszczerbek na zdrowiu w misjach poza granicami kraju. Wielu przez lata musiało sądownie uzyskać odszkodowania co jest hańbą dla państwa, które wysłało ich na misje i po powrocie nie udzieliło należytego wsparcia. Wg. ministra poszkodowanych z uszczerbkiem na zdrowiu jest ok. 1000. Do tej pory nie bacząc na wyroki sądowe wypłacono odszkodowanie dla 260 poszkodowanych i dalej będą wypłacane następnym żołnierzom poszkodowanym.

Podsekretarz Stanu w MON – Stanisław Wziątek przekazał informacje związane z działaniami MON w zakresie zmiany prawa. Zmieniono ustawę i zarządzenie MON w sprawie asysty wojskowej dla żołnierzy zmarłych. Asysta wojskowa ma być wydzielona dla wszystkich żołnierzy bez zaświadczeń z IPN, oprócz żołnierzy skazanych prawomocnym wyrokiem sądu. Zmieniono ustawę o weteranach działań poza granicami państwa umożliwiającego weteranom poszkodowanym w działaniach poza granicami państwa ubiegania się o jednorazową rekompensatę z tytułu krzywd związanych z uszczerbkiem na zdrowiu doznanym wskutek wypadku pozostającego w związku z działaniami poza granicami państwa lub choroby nabytej podczas wykonywania zadań lub obowiązków służbowych w ramach takich działań.

Opracowano projekt ustawy o pobieraniu podwójnych emerytur z wojskowej i ZUS przez żołnierzy rezerwy i funkcjonariuszy, którzy po odejściu na emeryturę pracowali i odprowadzane były składki emerytalne i rentowe  do ZUS. Problem jest nie rozwiązany od lat tym bardziej, że wielu żołnierzy z dnia na dzień zostało zwolnionych do rezerwy z powodu ograniczenia liczebności SZ oraz ich restrukturyzacji szczególnie w latach 1989-2008. Projekt ustawy jest wpisany do kalendarza prac Rady Ministrów. W jakiej formie projekt ustawy trafi do Sejmu a ostatecznie zostanie uchwalony i rozpatrzony przez Prezydenta RP tego na dzień dzisiejszy trudno określić. Planuje się stopniowe wypłacanie należnej wyliczonej emerytury np. 25% z chwilą wejścia w życie ustawy, zwiększając wypłacenie wyliczonej emerytury do 100%.

Dowódca Generalny RSZ generał broni  Marek Sokołowski podziękował za zaproszenie oraz obecnym na sali generałom swoim dawnym wychowawcom za przekazanie wiedzy, doświadczenia wojskowego i życiowego. Potwierdził otwartość na współpracę z organizacjami pozarządowymi należącymi do Federacji szczególnie w zakresie szkolenia, przekazywania wiedzy, wykorzystania pomieszczeń i obiektów na potrzeby działalności organizacyjnej i szkoleniowej. Przekazał również że takie zadania zostały przekazane do jednostek wojskowych podległych Dowódcy Generalnemu RSZ. To samo dotyczy asyst wojskowych na pogrzebach żołnierzy.

Prezes Federacji Stowarzyszeń Rezerwistów  i Weteranów Sił Zbrojnych RP
gen. dyw. w st. spocz. Piotr Czerwiński podziękował Wicepremierowi Ministrowi Obrony Narodowej Władysławowi Kosiniak – Kamysz za spotkanie z Federacją, które jest historyczne, gdyż jest pierwszym spotkaniem od 1999 r. Podkreślił, że Federacja skupia 17 stowarzyszeń rezerwistów i weteranów o liczebności ok. 17 tys. członków. Wskazał, że nie chcemy być traktowani jak dekoracja w mundurze. Chcemy aktywnie uczestniczyć w budowaniu bezpieczeństwa narodowego, że jest otwarty na współpracę. My, żołnierze, którzy służyli w różnych formacjach, w różnych czasach i na różnych frontach, nie jesteśmy tylko wspomnieniem dawnych lat służby. Jesteśmy żywą częścią wspólnoty obronnej państwa. Nasze doświadczenie obejmuje wszystkie sfery życia wojskowego: od sztabu po pole walki, od techniki po logistykę, od dowodzenia do wychowania. To kapitał, którego Polska nie może zmarnować. Spotykamy bariery urzędowe, organizacyjne, mentalne, których sami nie przeskoczymy. A przecież to właśnie my – rezerwiści i weterani – możemy wesprzeć młodszych kolegów w mundurach, możemy szkolić społeczeństwo w zakresie obronności i wzmacniać odporność narodu – podkreślił prezes.

28 września 2025, 18:00, opracował Grzegorz Misiak

Uczczenie pamięci poległych saperów i żołnierzy 1 Armii WP idącym na pomoc powstańcom warszawskim.

Członkowie Stowarzyszenia Saperów Polskich oraz delegacja z 2. Mazowieckiego Pułku Saperów w dniu 19.09.2025 r. złożyli wiązankę kwiatów i zapalili znicze przy pamiątkowej Płycie Czerniakowskiej dla uczczenia pamięci poległych saperów i żołnierzy 3 DP/ 1A WP podczas forsowania Wisły w rejonie Czerniakowa w dniach 16-23.09.1944 r.

Przed złożeniem wiązanek kwiatów krótką informację na temat przebiegu forsowania i walki o uchwycenie i utrzymanie przyczółków czerniakowskiego i Kępie Potockiej we współdziałaniu z powstańcami przekazał Prezes Stowarzyszenia płk rez. Tadeusz Dzikowski.

16 września 1944 roku jednostki 1 Armii WP, znajdujące się dotychczas w rejonie Zielonka – Anin – Wawer, zluzowały znajdujące się nad Wisłą oddziały sowieckiego 125 Korpusu Armijnego, które wraz z 1 Dywizją Piechoty im. Tadeusza Kościuszki wyzwoliły Pragę.

Niemcy w tym czasie odcięli Powiśle Czerniakowskie od Śródmieścia, zacieśnili pierścienie okrążenia wokół powstańczych zgrupowań, mokotowskiego
i żoliborskiego i opanowali północne Powiśle. Dowództwo 1 Armii WP uzyskało wiadomości o tragicznym położeniu powstańców, utrzymujących się jeszcze na lewym brzegu Wisły w rejonie Kępy Potockiej i około półkilometrowym odcinku w rejonie Powiśla Czerniakowskiego (na południe od mostu Poniatowskiego).

Po pobieżnym rozpoznaniu koryta rzeki, nocą 16 września, oddziały 3 DP, wsparte artylerią i 2 Pułkiem Nocnych Bombowców „Kraków”, rozpoczęły forsowanie Wisły na południe od mostu Poniatowskiego. Forsowanie było źle zorganizowane i chaotycznie prowadzone. Przeprawiły się: kompania rozpoznania i 1 batalion 9 pułku piechoty – łącznie około 420 ludzi. Następnej nocy przeprawił się 3 batalion w sile około 450 ludzi i 5 dział. W ciągu dwóch dni na Czerniaków dotarło tam łącznie ok. 1200 żołnierzy. Uchwycono przyczółek czerniakowski. W nocy z 17 na 18 września na Czerniaków przeprawiły się kolejne posiłki zza Wisły – ok. 60 żołnierzy z 9. Pułku Piechoty. Bataliony 9 pp, walczące na górnym Czerniakowie wspólnie z powstańcami, zdołały rozszerzyć przyczółek. Silna obrona niemiecka i brak koordynacji działań z oddziałami Armii Krajowej, znajdującymi się w Śródmieściu, uniemożliwiła połączenie z oddziałami walczącymi w centrum Warszawy. Pragnąc rozszerzyć przyczółek czerniakowski i opanować przyczółki mostowe, wydano rozkaz forsowania Wisły 19 września. Zadanie to wykonywał 8 pułk piechoty dwoma batalionami za zasłoną dymną, przy wsparciu artylerii i lotnictwa. Uchwycono przyczółek pomiędzy mostami Poniatowskiego i Kierbedzia. Dołączyli oni do walczących tam żołnierzy AK z oddziałów „Kryski” i „Radosława”. „Berlingowcy” brali udział w obronie pozycji przy ul. Idźkowskiego i Zagórnej. W ciągu dnia obrońcy Przyczółka Czerniakowskiego odpierali kolejne ataki wroga, stopniowo jednak tracąc teren. W nocy z 19/20 września bataliony poniosły duże straty i pod naciskiem czołgów niemieckich rozpoczęły wycofywanie. W ostatnich dniach pacyfikacji obrońcy Przyczółka Czerniakowskiego musieli odpierać nieprzerwany napór wroga. 22 września bezskutecznie próbowali się przebić na Saską Kępę. W nocy z 22 na 23 września podjęli próbę przebicia się do Śródmieścia. Tylko niewielkiej grupce z kpt. Ryszardem Białousem „Jerzym” na czele udało się dotrzeć do obsadzonego przez powstańców gmachu YMCA przy ul. Konopnickiej. Pozostała część oddziału dostała się do niewoli. Przyczółek Czerniakowski upadł 23 września.

„Czerniaków” upadł. Straty były przygniatające. Sama 1. Armia Wojska Polskiego straciła 4939 ludzi podczas przepraw przez rzekę, a tylko 1500 żołnierzom udało się przedostać na zachodni brzeg. Cywile, którym udało się przeżyć, byli zaganiani w stronę Pruszkowa i dalej do obozów koncentracyjnych lub na roboty do Rzeszy.

Niepowodzeniem również zakończyło  się uchwycenie przyczółku w rejonie Kępy Potockiej. Przy ograniczonym wsparciu artyleryjskim i lotniczym żołnierze 6 pułku piechoty 2 DP, którzy przeprawili się na lewy brzeg Wisły  przy natarciu przeważających sił wojsk niemieckich oraz ich ogromnym wsparciu artyleryjskim zmuszeni byli do wycofania się na prawy brzeg Wisły, ponosząc ogromne straty.

Chwała Bohaterom poległym za wolność Ojczyzny.

Opracował Grzegorz Misiak

31 sierpnia 2025, 12:00, opracował Grzegorz Misiak, fotografie Krzysztof Wydra

Uroczystość patriotyczno-wojskowa Skurcza 2025

W sobotę 9 sierpnia 2025 r. w m. Osiedle Wilga odbyła się uroczystość patriotyczno – wojskowa, upamiętniająca wysiłek żołnierzy wojsk inżynieryjnych Wojska Polskiego w walkach nad środkową Wisłą.

W obchodach 81. rocznicy historycznych wydarzeń uczestniczyli: Szef Zarządu Inżynierii Wojskowej Inspektoratu Rodzajów Wojsk DG RSZ wz. Pan płk Mariusz Ochalski, Prezesi i Delegacje Kół Stowarzyszenia Saperów Polskich: Białegostoku, Łodzi, Warszawy, Szczecina, Pułtuska, Stargardu, Dziwnowa.

Byli Szefowie Inżynierii Wojskowej i byli Prezesi Stowarzyszenia Saperów Polskich:

– Pan gen. dyw. Janusz LALKA,

– Pan gen. bryg. dr Bogusław BĘBENEK.

Wiceprezes Federacji Stowarzyszeń Rezerwistów i Weteranów SZ RP Pan
płk w st. spocz. Zdzisław Przeszłowski.

Szef Inżynierii Morskiej 3FO – kmdr por. Sebastian SOCHOŃ.

Dowódca 4 Głogowskiego Batalionu Inżynieryjnego – Pan ppłk Wojciech OLEKSY 
z delegacją batalionu,

Delegacje z jednostek inżynieryjnych pod dowództwem:

  • z 1 Brzeskiego Pułku Saperów – ppłk Jacek ŚWIERCZYŃSKI,
  • z 2 Mazowieckiego Pułku Saperów – ppłk Damian ZALEWSKI,
  • z 16 Dywizji Zmechanizowanej:
  • Szef Wojsk Inżynieryjnych – mjr Adam WRZOSEK,
  • z 16 Pułku Saperów – mjr Ariel JACKOWSKI,
  • z 1 Batalionu Saperów – mjr Wojciech PIELUCHOWSKI,
  • z 18 Tczewskiego Pułku Saperów – mjr Ireneusz KOZUBAL,
  • z 5 Pułku Inżynieryjnego – ppłk Marta PACHUC,
  • z 2 Stargardzkiego Batalionu Saperów – ppor. Maciej ŁAKOMY,
  • z 3 Niżańskiego Batalionu Inżynieryjnego – kpt. Rafał TRYTKA,
  • z 43 Batalionu Saperów Flotylli Obrony Wybrzeża – ppor. mar. Jakub TELEGŁÓW.

Dowódca 22 Dęblińskiego Batalionu Piechoty Lekkiej OT – ppłk Piotr KOSSAK z delegacją żołnierzy i prezentacją sprzętu wojskowego.

Uroczystość jak co roku zabezpieczał 4 Dębliński Pułk Saperów pod dowództwem Pana płk Jacka ZANIEWSKIEGO, który wraz z oficerami, podoficerami i żołnierzami pułku pięknie przygotowali i urządzili obiekty do przeprowadzenia uroczystości i sprzęt do pokazu oraz punkt promocyjny.

Byli również obecni: – Przewodniczący Rady Powiatu Garwolińskiego – Pan Norbert WILBIK, społeczeństwo i sympatycy Gminy Wilga i Stowarzyszenia Saperów Polskich: Pani dr hab. inż. Barbara RYMSZA, delegacja Stowarzyszenia Saperów Dębickich.

Uroczystość uświetnił swoimi występami Chór Dziecięcy Grupy Rekonstrukcji Historycznych „Żołnierze Września 1939 Garnizonu Dęblin” pod dowództwem Tadeusza Kucharskiego.

Uroczystości rozpoczęto wystąpieniem okolicznościowym Prezesa Stowarzyszenia Saperów Polskich, płk. w st. spocz. Tadeusza Dzikowskiego oraz koncertem Chóru Dziecięcego „Żołnierze Września 1939 Garnizonu Dęblin”.

Następnym punktem wydarzenia była Polowa Msza Święta w intencji poległych żołnierzy 1 Armii Wojska Polskiego w walkach nad środkową Wisłą, koncelebrowana przez proboszcza z wojskowej parafii pw. Matki Bożej Loretańskiej w Dęblinie ks. płk. Mariusza Stolarczyka oraz proboszcza parafii Mariańskie Porzecze ks. Jan Krajewski.

Część wojskową uroczystości rozpoczęło złożenie meldunku Szefowi Zarządu Inżynierii Wojskowej IRW DG RSZ Panu płk Mariuszowi Ochalskiemu oraz odegranie i odśpiewanie hymnu państwowego. Po przemówieniach okolicznościowych odczytano Apel Poległych oraz oddano salwę honorową, składając hołd wszystkim uczestnikom walk nad środkową Wisłą.

Prezes Stowarzyszenia Saperów Polskich wręczył pamiątkowy jubileuszowy medal SSP: Panu płk Mariuszowi Ochalskiemu, Panu płk Jackowi Zaniewskiemu, ks. płk Mariuszowi Stolarskiemu, Panu gen. dyw. Januszowi Lalce, Panu płk prof. Józefowi Marczakowi, Panu płk Kazimierzowi Strojkowi, Pani Bogusławie Głaszczce, Pani Grażynie Gontarz, Pani dr hab. inż. Barbarze Rymszy, Panu Tadeuszowi Kucharskiemu.

Reprezentacje delegacji uczestniczących w uroczystości złożyły wieńce i wiązanki kwiatów przy pomniku Poległych Saperów. Koledzy ze Stowarzyszenia Saperów Polskich zapalili znicze przy każdym kamieniu-obelisku symbolizującym udział jednostek saperskich przy budowie mostu przez Wisłę w 1944 r.

Po zakończeniu oficjalnych uroczystości i odprowadzeniu sztandaru jednostki wszyscy zebrani mieli możliwość wzięcia udziału w pikniku zorganizowanym przez władze gminy Wilga, zwiedzenia stoisk promocyjnych i zapoznania się ze sprzętem będącym na wyposażeniu 4.Dęblińskiego Pułku Saperów i 22 Dęblińskiego Batalionu Piechoty Lekkiej OT. Uczestnicy mogli również zwiedzić miejsca budowy przeprawy na Wiśle.

Zarząd Główny SSP dziękuje Pani Wójt Bogumile Głaszczka i personelowi Gminy Wilga za wielki wysiłek i zaangażowanie w upiększenie otoczenia pomnika, uporządkowanie terenu oraz zorganizowanie pikniku, dowódcy i żołnierzom 4.Dęblińskiego Pułku Saperów za trud i zaangażowanie w zabezpieczenie logistyczne i oprawę wojskową uroczystości a także żołnierzom 22DbplOT za przygotowanie pokazu swojego sprzętu wojskowego.

Opracował Grzegorz Misiak

zdjęcia

06 lipca 2025, 10:00, fotografie: Krzysztof Wydra

25-lecie Stowarzyszenia Saperów Polskich 25.06.2025

25 czerwca 2025 odbyła się uroczystość z okazji 25-lecia Stowarzyszenia Saperów Polskich. Serdecznie zapraszamy do obejrzenia zdjęć upamiętniających to wydarzenie.

  1. Informacja przebiegu jubileuszu 25-lecia działalności
    Stowarzyszenia Saperów Polskich na terenie kraju.

    Na podstawie „Programu działania ZG SSP na 2025 r.” w dniu 25 czerwca
    2025 r., dzięki życzliwości Ordynariusza Polowego Wojska Polskiego Jego Ekscelencji Księdza Biskupa dr Wiesława Lechowicza w Sali Konferencyjnej Sali Tradycji Ordynariatu Polowego zostało przeprowadzone po raz dziewiąty Święto Stowarzyszenia Saperów Polskich (SSP) połączone z jubileuszem 25-lecia Stowarzyszenia.

    Uroczystość rozpoczęła się od złożenia wiązanki kwiatów w Katedrze Polowej pod Tablicą upamiętniającą Saperów zmarłych podczas rozminowania kraju podczas i po II wojnie światowej. Posterunek honorowy oraz poczet Sztandarowy zabezpieczał @ Mazowiecki Pułk Saperów z Nowego Dworu Maz. Następnie uczestnicy udali się do sali konferencyjnej. Po wprowadzeniu Sztandaru Stowarzyszenia Saperów Polskich i odsłuchaniu Hymnu Saperskiego, Prezes SSP Kol. Tadeusza Dzikowski powitał przybyłych na uroczystość zaproszonych gości:

    • Szefa Zarządu Inżynierii Wojskowej – Zastępcy Inspektora Rodzajów Wojska DG RSZ Pana gen. dyw. Marka Wawrzyniaka,
    • biskupa Polowego WP – Jego Ekscelencję dr Wiesława Lechowicza wraz
      z proboszczem Katedry Polowej – ppłk. ks. Karolem Skopińskim,
    • Członków Honorowych Stowarzyszenia;
    • Członków władz statutowych Stowarzyszenia;
    • Prezesów z delegacjami Kół Stowarzyszenia: Prezesa Koła nr 1 z Warszawy – Pana płk. Grzegorza Misiaka, Prezesa Koła Nr 2 z Wrocławia – Pana
      płk. Olgierda Baranowskiego, Prezesa Koła nr 4 z Rozewia – Pana kmdr. por. Sebastiana Tesarowskiego– jednocześnie dowódcę 43 Batalionu Saperów MW, Prezesa Koła Nr 7 z Warszawy – Pana płk. dr hab. Adama Bartnickiego, Członka Zarządu Koła nr 11 z Inowrocławia – Pan mjr. Mariusz Meirowskiego, Prezesa Koła Nr 17 z Białegostoku – Pana płk. Edwarda Wiśniewskiego, Prezesa Koła Nr 18 ze Szczecin – Pana płk. Mirosława Pstrokońskiego, Prezesa Koła Nr 19 z Włocławka – Pana płk. dr Ryszarda Chodynickiego, Prezesa Koła nr 20 z Gorzowa Wlk. – Pana mjr. Henryka Rojka, Prezesa Koła nr 23 ze Stargardu – Pan ppłk. Mariusza Macioszka, Prezesa Koła Nr 24 z Pułtuska – Pana gen. bryg. dr Bogusława Bębenka, Prezesa Koła Nr 28 z Łodzi – Pana płk. Krzysztofa Bąkowskiego, Prezesa Koła Nr 29 z Wrocławia Pana ppłk. Michała Ludasa, Prezesa Koła Nr 30 z Ełku – Pana płk. Zdzisława Stolę

    Zaproszonych gości.

    • Pana mgr. Rafała Szabała-Chełmińskiego – Pomocnika Dyrektora Centralnej Biblioteki Wojskowej ds. Organizacyjnych;
    • Członków Wspierających: Pana Przemysława Zasztowta – Prezesa Zarządu GRUPY LUBAWA, Pana Grzegorz Dybusa – Prezesa Zarządu i Pana Krzysztofa Piaścika Wiceprezesa Zarządu Spółki MIRANDA, Pana Wojciecha Czura – Dyrektora Programów Wojsk Lądowych Spółki GRIFFIN GROUP, Pana Marka Stobnickiego i Pana Jakuba Kossakowskiego – przedstawicieli Spółki MEGMAR LOGISTICS CONSULTING, Pana Józefa Freta Prezesa Zarządu ARMPOL z osobami towarzyszącymi,

    Dowódców lub oficerów reprezentujących dowódców jednostek inżynieryjnych:

    1 Brzeskiego Pułku Saperów, 5 Pułku Inżynieryjnego, 2 Inowrocławskiego Pułku Inżynieryjnego z delegacją, 18 Tczewskiego Pułku Saperów, 3 Niżańskiego Batalionu Inżynieryjnego, 2 Stargardzkiego Batalionu Saperów,
    4 Głogowskiego Batalionu Inżynieryjnego, Centrum Szkolenia Wojsk Inżynieryjnych i Chemicznych,

    Prezesów i delegacje zaprzyjaźnionych stowarzyszeń: Pana gen dyw. Piotra Czerwińskiego – Prezesa i płk. Zdzisława Przeszłowskiego – Wiceprezesa  Federacji Stowarzyszeń Rezerwistów i Weteranów SZ RP, Pana dr Waldemara Wojtana –  Wiceprezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenie Kombatantów Misji Pokojowych ONZ, Pana Józefa Melaka – Wiceprezesa Związku Piłsudczyków RP – Oddziału Mazowieckiego wraz kolegami ze Związku, którzy wystąpili w mundurach i stopniach organizacyjnych. Powitał także Pana płk Andrzeja Duriasza – Członka Zarządu Stowarzyszenia Polskich Artylerzystów, Przedstawicieli ze Związku Rezerwistów Oficerów WP.

    Po powitaniu i serdecznym podziękowaniu obecnym za przybycie na uroczystość, choć dla wielu obecnych to podróż kilku godzinna z odległych garnizonów.

    Następnie Prezes SSP przedstawił program uroczystości.

    Kol. Grzegorz Misiak – I Wiceprezes ZG SSP odczytał uchwałę nr 32/2025 ZG SSP w sprawie wyróżnienia członków SSP w 2025 r. Odznaką Honorową „Zasłużony dla SSP”. OH  otrzymali:

    – mjr w st. spocz. Malej Wacław z Koła nr 29 SSP, – płk w st. spocz. Misiak Grzegorz z Koła nr 1 SSP, – płk w st. spocz. Polakowski Jan z Koła SSP nr 8,
    – płk w st. spocz. Pstrokoński Mirosław z Koła nr 18 SSP. Podczas wręczania OH byli nieobecni mjr w st. spocz. Malej Wacław i płk w st. spocz. Polakowski Jan.

    Prezes SSP kol. Tadeusz Dzikowski z Szefem ZIW gen. dyw. Markiem Wawrzyniakiem odznaczył wyróżnionych.

    Następnie kol. Grzegorz Misiak – I Wiceprezes ZG SSP odczytał wyciąg
    z uchwały nr 1/2025 Prezydium ZG SSP w sprawie wyróżnienia żołnierzy OH „Za rozminowanie kraju” w 2025 r. żołnierzy z patroli saperskich nieobecnych podczas wręczania OH w Święto Wojsk Inżynieryjnych w dn. 16.04.2025 r.

    – st. szer. spec. Kowalczyk Michał s. Krzysztofa, – st. szer. spec. Sobolewski Adam s. Wiktora.

    Prezes SSP kol. Tadeusz Dzikowski z Szefem ZIW gen. dyw. Markiem Wawrzyniakiem i Przewodniczącym Kapituły OH kol. Bogusławem Bębenkiem odznaczył wyróżnionych.

    Ze względu na obowiązki i konieczność opuszczenia Sali konferencyjnej głos zabrał Jego Ekscelencja dr Wiesław Lechowicz, który podziękował za zaproszenie. W kilku słowach podkreślił znaczenie i rolę Wojsk Inżynieryjnych w Siłach Zbrojnych ich zaangażowanie i działalność w sytuacjach kryzysowych. Podziękował za trud i pracę w udzielaniu pomocy powodzianom, odbudowie zniszczonej infrastruktury a także usuwaniu niebezpiecznych przedmiotów wybuchowych. Wojska Inżynieryjne zawsze służą i budują, czasem niszczą. Dla ludzi będących w potrzebie niosą nadzieję na szybką pomoc.

    Obecnym na jubileuszowym święcie Stowarzyszenia życzył zdrowia, wytrwałości w osiąganiu celów oraz owocnych obrad.

    Kolejną częścią uroczystości była konferencja nt. „Inżynieria wojskowa – wyzwania wobec aktualnych zagrożeń”. Konferencja składała się z trzech zasadniczych tematów:

    1. „Inżynieryjne aspekty przygotowania Tarczy Wschód” – przedstawił
      Pan gen. dyw. Marek Wawrzyniak – szef Zarządu Inżynierii Wojskowej – Zastępca Inspektora RW DG RSZ.

    Pan generał dyw. Marek Wawrzyniak w sposób zwięzły przekazał obecnym informację przebiegu planowania i realizacji „Tarczy Wschód” jako odpowiedź na dynamicznie zmieniające się środowisko bezpieczeństwa w naszej części Europy Trwająca wojna w Ukrainie, próby destabilizacji granic przez działania hybrydowe ze strony Białorusi, dezinformacja i agresywna polityka Federacji Rosyjskiej, uświadamia nam, że bezpieczeństwo musi być budowane z wyprzedzeniem, systemowo
    i wielopoziomowo. „Tarcza Wschód” ma właśnie taki charakter – nie tylko linia obrony, ale zintegrowany system m. in. Infrastruktury wojskowej, reagowania kryzysowego
    i wsparcia logistycznego

    Program „Tarcza Wschód”  to decyzja o aktywnym wzmocnieniu wschodniej granicy państwa, rozwijania infrastruktury obronnej i zwiększaniu obecności sił Zbrojnych RP w kluczowych rejonach przygranicznych. To także inwestycja
    w zdolności inżynieryjne, logistyczne i rozpoznawcze, które mają zapewnić nie tylko obronę, ale także odstraszanie. Program „Tarcza Wschód” to element szerszej strategii odstraszania,  to inwestycja w odporność kraju, a także bezpieczeństwo całego Sojuszu Północnoatlantyckiego i UE.

     Program „Tarcza Wschód” jest programem narodowym zaplanowanym na lata 2024-2028. Jest to kluczowa inicjatywa Polski w zakresie bezpieczeństwa i obrony terytorialnej. Program zakłada budowę m. in.:

    – zapór i fortyfikacji inżynieryjnych (ukryć, zapór przeciwczołgowych),

    – infrastruktury wykorzystującej naturalne przeszkody i pokrycie terenowe (np. lasy, bagna, cieki wodne),

    – systemów antydronowych i zakłócających,

    – zintegrowany system wczesnego wykrywania, monitorowania i rozpoznania – zarówno w dla zagrożeń konwencjonalnych, jak i hybrydowych.

    Pan gen. dyw. Marek Wawrzyniak poinformował, że w 2024 r. Wojska Inżynieryjne rozpoczęły realizację liniowej rozbudowy inżynieryjnej na terenach przekazywanych przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa (KOWR) położonych
    w pasie przygranicznym z Białorusią i Federacją Rosyjską. Proces budowy trwa i ma charakter ciągły – wszędzie tam, gdzie nieruchomości zostały formalnie pozyskane na potrzeby obronności państwa.

    Kolejnym tematem konferencji był „Maskowanie taktyczne wojsk w XXI wieku: między tradycją a koniecznością adaptacji do nowych zagrożeń”. Temat przedstawił płk dr hab. inż. Krzysztof Wysocki profesor Akademii Sztuki Wojennej, Instytut Wsparcia i Zabezpieczenia Operacji Wielodomenowych Wydziału Wojskowego.

     W swoim wystąpieniu omówił następujące zagadnienia:

    1. Wprowadzenie
    2. Błędy w zakresie maskowania w konflikcie Armenia – Azerbejdżan (2020 r.)
    3. Doświadczenia w zakresie maskowania z wojny Rosja-Ukraina (od 2022 r.)
    4. Przykłady maskowania taktycznego w SZ RP.
    5. Wnioski i rekomendacje.

    Istotą maskowania jest przeciwdziałanie rozpoznaniu prowadzonym przez przeciwnika dla zdobycia kluczowych informacji.

    Maskowanie operacyjne na podstawie rozwiązań doktrynalnych sojuszu NATO  określono trzy formy: dezinformowanie, pozorowanie i ukrywanie oraz – ochronę informacji krytycznej w środowisku informacyjnym, która, jako jedyna, jest połączona z pozostałymi filarami maskowania.

    W Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w znaczeniu pojęciowym maskowanie utożsamiane było i jest z poziomem taktycznym, a konkretniej –
    z maskowaniem bezpośrednim. Ponadto, w literaturze tej oraz w regulaminach
    i instrukcjach maskowanie traktowane było i jest jako element zabezpieczenia bojowego i ochrony wojsk.

    Współcześnie na pojęcie maskowania warto spojrzeć w szerszym aspekcie uwzględniającym również uwarunkowania terminologiczne zawarte w doktrynach NATO. W tym ujęciu maskowanie stanowi zbiór pojęciowy obejmujący cztery terminy:

    • kamuflaż (ang. Camouflage),
    • ukrycie (ang. Concealment),
    • podstęp/mylenie/dezinformacja (ang. Deception)
    • pozorowanie (ang. Decoys).

    Po wprowadzeniu płk dr hab. inż. Krzysztof Wysocki omówił błędy w zakresie maskowania w konflikcie Armenia – Azerbejdżan (w 2020 r.) oraz doświadczenia
    w zakresie maskowania z wojny Rosja-Ukraina (od 2022 r.)

    Na zakończenie swojego wystąpienia przedstawił wnioski i rekomendacje.

    1. Właściwe wdrażanie przedsięwzięć maskowania operacyjnego i taktycznego istotnie ogranicza skuteczność rozpoznania obrazowego przeciwnika. Szczególnie istotne okazuje się zastosowanie poziomych masek w rejonach ześrodkowania, stanowiskach dowodzenia oraz na drogach podejścia i rozwinięcia, które zmniejszają możliwość wykrycia sprzętu w paśmie widzialnym i termalnym.
    2. Obserwacje prowadzone z wykorzystaniem bezzałogowych statków powietrznych oraz radarów pola walki potwierdzają, że regularność i geometryczna jednorodność pokryć maskujących może ułatwiać ich wykrycie. Dlatego niezbędne staje się projektowanie pokryć w sposób nieregularny, z uwzględnieniem ukształtowania terenu i środowiska naturalnego, tak aby uniknąć kontrastu wzrokowego i termicznego.
    3. Budowa obiektów pozornych oraz zastosowanie makiet stanowi istotny element kompleksowego systemu maskowania, znacząco zwiększający poziom ochrony wojsk oraz ich zdolność przetrwania na współczesnym polu walki.
    4. Tworzenie zgrupowań pozornych – takich jak makiety sprzętu bojowego, wabiki radarów, pozorna infrastruktura logistyczna – prowadzi do rozproszenia uwagi przeciwnika oraz wymusza na nim błędną alokację środków rozpoznania i rażenia. Skuteczność współczesności maskowania w znacznym stopniu zależy od nieszablonowości działań oraz zdolności do wyjścia poza schematyczne procedury
      i powielane od dziesięcioleci wzorce.

     

    1. Trzecim tematem konferencji był: „Operacja FENIX wysiłek Wojsk Inżynieryjnych”. Temat przedstawił płk Gabriel Wasilewski Szef Zespołu – Szef Wojsk Inżynieryjnych 8 Dywizji Piechoty AK

    W swoim wystąpieniu omówił następujące zagadnienia:

    1. Cel Operacji FENIKS – zasadnicze założenia.
    2. Siły i środki wydzielone z DG RSZ.
    3. Zgrupowanie Zadaniowe Wojsk Inżynieryjnych realizowało zadania
      w trzech fazach.

    Celem operacji FENIKS było:

    1. Łagodzenie skutków zniszczeń popowodziowych dla ludności cywilnych.
    2. Zwiększanie szybkości odbudowy infrastruktury drogowej, mostowej,

    kolejowej i energetycznej realizowanej przez administrację rządową i samorządową.

    1. Ograniczenie ryzyka wystąpienia ponownych lokalnych powodzi w

    rejonach, w których nastąpiło uszkodzenie lub osłabienie infrastruktury przeciwpowodziowej.

    1. Zwiększenie bezpieczeństwa ludności poprzez dozorowanie mienia lokalne wsparcie medyczne, ewakuację medyczną oraz wsparcie

    Realizacja zadań nastąpiła poprzez zorganizowanie Zgrupowań Zadaniowych wydzielanych z Sił Zbrojnych, aby zapewnić wsparcie administracji rządowej
    i samorządowej w celu złagodzenia skutków powodzi oraz wsparcia odtworzenia infrastruktury zniszczonej przez powódź.

    Sposób realizacji zadań.

    1. Sformowanie Zgrupowania Zadaniowego Wojsk Inżynieryjnych w Brzegu.
    2. Sformowanie Logistycznego Zgrupowania Zadaniowego w Oleśnicy.
    3. Sformowanie Zgrupowania Zadaniowego WOT we Wrocławiu.
    4. Rozwinięcie stanowiska dowodzenia operacją Feniks we Wrocławiu /WOT/.
    5. Sformowanie Zespołów Łącznikowych przy wojewodach /WOT/ oraz ustanowienie zespołów łącznikowych przy powiatach i gminach objętych operacją /na zapotrzebowanie/.
    6. Ustanowienie aplikacji internetowej automatyzującej zapotrzebowania na pomoc ze strony Sił Zbrojnych.
    7. Mapowanie zadań zlokalizowanych w terenie i przydzielanie do nich Grup Zadaniowych.
    8. Zakupy specjalistycznego wyposażenia dla Wojsk Inżynieryjnych i WOT.
    9. Zaangażowanie w operację sił wydzielonych z państw NATO i UE, które zgłoszą zdolności przydatne w operacji.

    Uruchomienie operacji FENIKS nastąpiło w dn. 23 września 2024 z terminem działania do 31 grudnia 2024 (z możliwością jej przedłużenia).
    Fazy operacji.

    Faza I

    Zapobieganie i tworzenie warunków do odbudowy poprzez:

    • Utrzymanie rzek w korytach
    • Zapewnienie mobilności – drogi i mosty
    • Dekontaminacja infrastruktury krytycznej
    • Wsparcie opieki medycznej

    W pierwszej fazie powodzi „ewakuacja i pomoc ludności zagrożonej powodzią” zadanie realizowało 10 inżynieryjnych grup zadaniowych, w których skład wchodziły Pływające Transportery Samobieżne – 30 szt., łodzie saperskie z silnikami zaburtowymi – 64 szt., spycharko-ładowarka SŁ-34 -10 szt., Uniwersalna Maszyna Inżynieryjna UMI 10 szt., wywrotka – 10szt. 

    W ramach prowadzonych działań w terminie 14-23.09.2024 r. zrealizowano:

    • ewakuację poszkodowanej ludności z wykorzystaniem PTS oraz ŁS
      z terenów objętych powodzią w 11 miejscowościach – 2500 osób;
    • pomoc poszkodowanej ludności, dowóz żywności, wody, leków
      w 8 miejscowościach – 2 tony;
    • naprawę uszkodzonych wałów przeciwpowodziowych oraz wzmocnienie słabych punktów infrastruktury przeciwpowodziowej w 10 miejscowościach – 2 km;
    • zabezpieczenie osuwiska nad gazociągiem w m. Bardo;
    • udrażnianie dróg w 4 miejscowościach – 50 km;
    • budowę dróg tymczasowych oraz odbudowę istniejącej infrastruktury 
      w 4 miejscowościach – 2,5 km;
    • odgruzowywanie i usuwanie odpadów przeciwpowodziowych w 11 miejscowościach – 500 kursów;
    • rozpoznanie zniszczeń w rejonach objętych powodzią oraz rekonesans zniszczonych konstrukcji mostowych w 13 miejscowościach;
    • udrażnianie koryta rzeki, demontaż zniszczonego mostu, prace przygotowawcze do budowy mostu DMS-65 w miejscowości Głuchołazy;
    • wypompowywanie wody przy wykorzystaniu pomp dużej wydajności BHR oraz pomp małej wydajności MPA-3 w 3 miejscowościach;
    • uzdatnianie wody przy wykorzystaniu KSW-12W w m. Głuchołazy;
    • dostarczanie energii elektrycznej w 4 miejscowościach;
    • dowóz emerytur dla 25 osób.

    W działania zaangażowane zostało: 1300 żołnierzy WInż oraz 320 jednostek SpW.

    Faza II od 23.09.2024 r. do 20.12.2024 r.

    Wsparcie procesu odbudowy poprzez:

    • Zapewnienie mobilności.
    • Wsparcie systemami energetycznymi
    • Tymczasowe naprawa uszkodzeń w wałach przeciwpowodziowych.

    W okresie odbudowy w momencie największego wysiłku w działania w ramach Operacji FENIKS zaangażowano łącznie 2223 żołnierzy w tym 1818 żołnierzy wojsk inżynieryjnych oraz 405 żołnierzy wojsk chemicznych., a także 560 jednostek sprzętu wojskowego w tym 430 jednostek sprzętu inżynieryjnego oraz 130 jednostek sprzętu chemicznego.

    Podczas operacji FENIKS Zgrupowanie Zadaniowe Wojsk Inżynieryjnych wybudowało:

    • 8 mostów składanych: 7 x DMS-65 oraz 1 x M2  Bailey, które zostały oddane do użytku;
    • 3 mosty towarzyszące (z czego utrzymywane 2);
    • 1 przepust; 
    • 1 most niskowodny;
    • zdemontowano 5 uszkodzonych mostów;
    • odbudowano 38 345 m dróg,
    • oczyszczono 43 610 m dróg;
    • wywieziono 111 316 t odpadów;
    • przewieziono 79 269 t kruszywa;

    Zespoły Rozbiórki Budynków zrealizowały rozbiórkę 25 budynków zlokalizowanych w m. Lądek Zdrój oraz Stronie Śląskie.

    Zespoły CIMIC zrealizowały 14 szkoleń profilaktycznych 12 szkoleń
    z administracją samorządową oraz przeprowadziły 201 rekonesansów.

    Faza III od 20.12.2024 r.

    Wzmocnienie kompetencji administracji lokalnej poprzez:

    •  
    •  
    •  

    W trzeciej fazie operacji FENIKS nastąpiło zmniejszenie sił zaangażowanych
    w realizację zadań. Główny wysiłek skupiono na kontynuacji odbudowy infrastruktury drogowej i mostowej. 

    Przedstawione podczas konferencji tematy wzbudziły duże zainteresowanie
    i dyskusję wśród obecnych na święcie Stowarzyszenia Saperów Polskich.

    Po krótkiej przerwie w związku z jubileuszem 25-lecia wydawnictwa SAPER Redaktor Naczelny wydawnictwa kol. płk w st. spocz. dr Wiesław Ząbek omówił osiągnięcia zespołu redakcyjnego. Wskazał, że do nabycia jest I część wydawnictwa pt. „Jubileusz 25-lecia Stowarzyszenia Saperów Polskich. Druga część zostanie opracowana do czerwca przyszłego roku. Za wkład pracy i zaangażowanie
    w opracowywaniu artykułów do wydawnictwa SAPER  wyróżniony został
    płk w st. spocz. dr Michał Korczak.

     kol. Grzegorz Misiak odczytał uchwałę nr 34/2025 Zarządu Głównego SSP
    w sprawie wyróżnienia Członków i Sympatyków Stowarzyszenia pamiątkowym medalem jubileuszowym 25-lecia SSP.

    Następnie Prezes Stowarzyszenia Saperów Polskich wręczył obecnym na uroczystości wyróżnionym nadane medale pamiątkowe. Pozostałe medale pamiątkowe zostały przekazane obecnym do wręczenia w Kołach SSP.

    Po wręczeniu wyróżnień nadanych przez ZG SSP, goście obecni na uroczystości złożyli na ręce Prezesa Stowarzyszenia Saperów Polskich okolicznościowe pisma gratulacyjne, grawertony oraz odznaki jednostek wojskowych, firm i instytucji.

    Na zakończenie wykonano wspólne zdjęcie obecnych na uroczystości.

    Po wręczeniu wyróżnień, listów gratulacyjnych i życzeń z okazji święta Stowarzyszenia, Prezes SSP pogratulował wyróżnionym. Podziękował prelegentom za przygotowane ciekawe wystąpienia oraz Członkom Zarządu Głównego
    w szczególności Członkom Prezydium ZG SSP za przygotowanie i zabezpieczenie uroczystości. Podziękował Dowódcy 2 Mazowieckiego Pułku Saperów Panu
    płk. Mariuszowi Łuszczyńskiemu i żołnierzom pułku za udzieloną pomoc
    w zabezpieczeniu uroczystości. Życzył spokojnego i szczęśliwego powrotu do miejsca zamieszkania.

    Zaprosił przed wyjazdem obecnych na skromny posiłek.

    Po wyprowadzeniu sztandaru SSP, uczestnicy udali się na wspólny poczęstunek.

    Opracował:

    Grzegorz Misiak

zdjęcia

28 kwietnia 2025, 18:15, opracował: Grzegorz Misiak, fotografie: Krzysztof Wydra

Centralne Obchody Święta Wojsk Inżynieryjnych

Co roku 16 kwietnia obchodzimy Święto Wojsk Inżynieryjnych upamiętniające trud i poświęcenie saperów WP zabezpieczających forsowanie Odry i Nysy Kłodzkiej. W Święto Wojsk Inżynieryjnych oddajemy hołd i cześć saperom poległym, zaginionym i rannym, którzy nie szczędząc życia i zdrowia walczyli o wyzwolenie ojczyzny. Pamiętamy o wszystkich pokoleniach polskich saperów walczących o wolność ojczyzny. Czcimy pamięć o tych saperach, którzy zginęli i zostali ranni po zakończeniu II wojny światowej, podczas rozminowania i odbudowy kraju ze zniszczeń wojennych oraz tych którzy służą w Wojsku Polskim obecnie. Praca ta, jest niezwykle ciężka i niebezpieczna, często niewidoczna, ale bardzo potrzebna.

Grzegorz Misiak

Relacja fotograficzna

przy Pomniku
Odznaczenia
w Katedrze

06 kwietnia 2025, 20:00, opracował: Grzegorz Misiak, fotografia: Grzegorz Misiak

Posiedzenie Prezydium Zarządu Głównego Stowarzyszenia Saperów Polskich

W dniu 1 kwietnia 2025 r. w Biurze SSP odbyło się posiedzenie Prezydium ZG SSP. Podczas posiedzenia Prezydium ZG rozpatrywało następujące tematy:

  1. Omówienie listy dotyczącej nadania Medalu jubileuszowego – 25-lecia SSP, uzupełnienie. Specyfikacja zamówienia, umowa z wytwórcą na wykonanie medali do 15.06.2025 r.
  2. Omówienie udziału przedstawicieli ZG i Członków SSP w uroczystym rozpoczęciu Miesiąca i Święta Wojsk Inżynieryjnych w 2Mpsap w Kazuniu 04.04 godz. 10.00 oraz udział w Święcie Wojsk Inżynieryjnych w dn. 16.04 oraz w Gozdowicach. Zadania i realizatorzy.
  3. Przyjęcie Uchwały nr 1/2025 r. w sprawie nadania OH „Za rozminowanie kraju” na podstawie przedstawionego protokołu Kapituły OH. Zadania w sprawie wypisania legitymacji, ich podpisanie i opieczętowanie.
  4. Dyskusja na temat konferencji organizowanej w Święto SSP, ustalanie tematyki, prelegentów. Opracowanie wersji zaproszenia i jego wydruk. Propozycje realizacji.
  5. Kartki świąteczne z okazji zbliżających się Świąt Wielkanocnych – lista. Podpisanie i wysłanie.
  6. Sprawy finansowe Stowarzyszenia.
  7. Wolne wnioski. Dyskusja.

Po obradach Prezydium ZG SSP nastąpiło spotkanie przy kawie z Prezesem Stowarzyszenia Saperów Morskich kmdr. w st. spocz. Lechem Markiewiczem będącym prywatnym gościem u kol. Zbigniewa Jakuba Krześniaka. Podczas spotkania wymieniono poglądy i doświadczenia z działalności Stowarzyszeń a także wskazano trudności i przeszkody w funkcjonowaniu.

Prezes SSP kol. Tadeusz Dzikowski wręczył na pamiątkę z dedykacją kol. Lechowi Markiewiczowi wydawnictwo prof. Cuutera „Saperzy II Rzeczypospolitej”.

Grzegorz Misiak

28 lutego 2025, 11:00, opracował: Grzegorz Misiak, fotografia: Gabriel Wasilewski

Posiedzenie Zarządu Głównego Stowarzyszenia Saperów Polskich

W dniu 22.02.2025 r. w Biurze SSP w Warszawie odbyło się posiedzenie Zarządu Głównego Stowarzyszenia Saperów Polskich. W posiedzeniu uczestniczyli: Członkowie Zarządu oraz zaproszeni goście: Przewodniczący Głównej Komisji Rewizyjnej SSP – kol. płk Tomasz German, Przewodniczący Głównego Sądu Koleżeńskiego kol. Michał Korczak oraz Redaktor Naczelny kw. Saper kol. Leszek Wiesław Ząbek. Z różnych przyczyn trzech członków ZG nie uczestniczyło w posiedzeniu: kol. Bogusław Bębenek, kol. Tomasz Muszyński (opiniował rozpatrywane dokumenty oraz głosowanie nad uchwałami zdalnie), kol. st. chor. szt. Jacek Gorczyca oraz Przewodniczący Zespołu ds. Katery Saperów kol. Bolesław Jaśkiewicz.

Posiedzenie rozpoczął Prezes Kol. Tadeusz Dzikowski witając przybyłych na posiedzenie. Na podstawie listy obecności stwierdzono obecność 8 Członków ZG oraz jeden Członek, który głosował zdalnie. Posiedzenie było prawomocne. Następnie został przyjęty porządek posiedzenia.

Rozpatrzono następujące tematy:

  1. Informacja o stanie Stowarzyszenia na koniec 2024 r.
  2. Sprawozdanie finansowe za 2024 r.
  3. Preliminarz finansowy SSP na 2025 r.
  4. Ocena dzielności ZG SSP w 2024 r. przez GKR SSP.
  5. Wydanie i dystrybucja kwartalnika „Saper” oraz innych wydawnictw w 2025 r.
  6. Organizacja głównych przedsięwzięć ZG SSP w 2025 r.
  7. Obchody miesiąca Wojsk Inżynieryjnych 04.04. w 2 Mazowieckim Pułku Saperów w Kazuniu Nowym i Święta Wojsk Inżynieryjnych w dn. 16.04 w 2025 r.
  8. Obchody Święta Stowarzyszenia Saperów Polskich połączonego z jubileuszem 25-lecia powołania Stowarzyszenia Saperów Polskich w kraju oraz kwartalnika Saper w dniu 25.06 w Sali Konferencyjnej Katedry Polowej WP.
  9. Informacja o gospodarowaniu terenem w Kwaterze Grzebalnej SSP na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie.
  10. Dyskusja nad przedstawionymi informacjami i materiałami.
  11. Przyjęcie uchwał ZG SSP
Informację o stanie SSP na dzień 31.12.2024 r. przedstawił Sekretarz ZG Stowarzyszenia kol. Tadeusz Sikorski. Na podstawie przesłanych sprawozdań przez Koła lub uzyskane informacje od członków Zarządu Kół należy stwierdzić, że Stowarzyszenie zmniejszyło swoją liczebność i jest zrzeszone w 22 Kołach. W Stowarzyszeniu działa co należy podkreślić 27 osób cywilnych i sympatyków Stowarzyszenia. Ze względu na niski stan liczebny Członków w dwóch Kołach i brakiem możliwości ich zwiększenia należy liczyć z ich rozwiązaniem w najbliższych latach. Należy stwierdzić, że 3 Koła nie przekazały sprawozdań, a 8 Kół nie opłaciło za 2024 r. składek lub opłaciło z opóźnieniem co utrudnia z podsumowaniem finansów roku i wypełnić CIT do US. W dyskusji Prezes nakreślił problem komunikacji ZG Stowarzyszenia z Kołami, gdyż zostały uśpione i nie działają systematycznie. Należy bardziej rozpropagować działalność Stowarzyszenia w jednostkach w dowództwach ZT, również w tych w których nie funkcjonują Koła. Należy ocenić, że żołnierze służby czynnej zwłaszcza młodzi, żyją swoim życiem, brakuje integracji środowiska, wiedzy o historii i tradycji Wojsk Inżynieryjnych a niejednokrotnie swojej jednostki. Istnieje pogląd, że służba w jednostce WInż to praca i zarabianie pieniędzy na swoje utrzymanie. Rzadko spotyka się oficerów, podoficerów angażujących się samorzutnie w działalność społeczną. Kol. Korczak zasugerował, aby w propagowanie funkcjonowania i działalności Stowarzyszenia włączył się Szef ZIW poprzez zachęcanie, wspieranie dowódców w tym zakresie. Sprawozdanie finansowe za 2024 r. przedstawił Skarbnik ZG SSP kol. Waldemar Kawka, stwierdzając, że kilka Kół nie przekazało w 2024 r. żadnych środków finansowych lub w znikomych kwotach biorąc pod uwagę liczbę członków Koła. Osiągnięto zaplanowane wsparcie ze strony Członków Wspierających. Podziękował za wsparcie przez firmy prywatne. Ponadto wskazał przedsięwzięcia z 2024 r., gdzie Zarząd Główny w nieznacznych kwotach przekroczył zaplanowane środki finansowe. Powodem tego może być inflacja i droższe usługi i materiały jak również opłaty pocztowe. Następnie przedstawił preliminarz finansowy na 2025 r. planując wpływy i wydatki. Będzie to bardzo trudny rok pod względem finansowym. Wynika to z rosnących kosztów wydawnictwa Saper, usług pocztowych jak i opłat za media i prąd elektryczny za użyczone pomieszczenia dla ZG SSP (wzrost o 80 %). Zwrócił się do Członków Zarządu o rygorystyczne przestrzeganie planu finansowego i maksymalną oszczędność. Przewodniczący Głównej Komisji Rewizyjnej SSP kol. płk Tomasz German przedstawił protokół z przeprowadzonej kontroli dokumentów finansowych oraz dokumentów z działalności ZG SSP w 2024 r. Pozytywnie ocenił działalność finansową oraz realizację przedsięwzięć ujętych w Programie działania ZG SSP w 2024 r. Do uwag zaliczył: nieznaczne przekroczenie o ok. 8% wydatków finansowych w stosunku do zaplanowanych oraz błąd w obliczeniu środków pozostałych na koncie na koniec 2024 r. (błąd Skarbnika w sumowaniu wydatków). Dokumentacja ZG oraz udokumentowanie realizacji zaplanowanych przedsięwzięć w 2024 r. na dobrym poziomie. Wniosek przewodniczącego GKR SSP o udzielenie absolutorium Zarządowi Głównemu SSP za 2024 r. Na temat wydawnictwa kwartalnika „Saper” informację przedstawił Redaktor Naczelny kol. L. W. Ząbek. Przedstawił propozycje wydania w br. trzech edycji kw. „Saper”, czyli pojedyncze numery 1 w maju, numer 4 w styczniu 2026 r., numer podwójny 2 i 3 we wrześniu po 500 egz. z zachowaniem dotychczasowej numeracji. Żalił się, że Koła nie przesyłają materiałów i dlatego nie ma możliwości umieszczania w wydawnictwie rzetelnej, aktualnej informacji z terenu. Zarząd Główny w dyskusji zaproponował weryfikację rozdzielnika poprzez dopisanie nowych odbiorców tj. do Szefów WInż dywizji, brygad utrzymując wydawanie na poziomie 500 szt. Innym problemem jest koszt kolportażu kw. Saper, który odbywa się na dwa sposoby: z ręki do ręki tam, gdzie można w ten sposób zrealizować (kontakty wojskowe) oraz wysyłka pocztą co generuje spore koszty. Pomimo zamieszczania kw. Saper w domenie internetowej Stowarzyszenia, to jednak drukowany kw. Saper jest ważnym nośnikiem informacji i kontaktów władz statutowych Stowarzyszenia z Członkami i dowódcami. Kol. Michał Korczak zasugerował, aby ponownie wystąpić z wnioskiem do MON o wsparciu finansowym Stowarzyszenia i władz Samorządowych do współfinansowania wydawnictwa. W związku z nieobecnością kol. Bolesława Jaśkiewicza, informację roczną funkcjonowania Zespołu ds. Kwatery Grzebalnej Saperów przedstawił kol. Grzegorz Misiak. Do końca 2024 r. wykorzystanych jest 48 kwater. Organizację głównych przedsięwzięć Stowarzyszenia Saperów Polskich i ZG w najbliższym okresie przedstawił Wiceprezes Stowarzyszenia kol. Grzegorz Misiak. W dniu 01.03. upamiętnienie ustawienia słupa granicznego nad Odrą w Czelinie. Centralne obchody Święta Wojsk Inżynieryjnych planowane są w dn. 16.04.2025 r. przy pomniku Chwała Saperom z wręczeniem przez ZG SSP nadanych OH Za rozminowanie kraju w 2025 r. oraz w dn. 26.04 w Gozdowicach i Siekierkach nad Odrą. Wyjazd na uroczystość do Gozdowic w dn. 25.04 powrót 26.04. W dniu 25.06.2025 r. obchody Święta Stowarzyszenia Saperów Polskich połączonego z jubileuszem 25-lecia powołania SSP w kraju w Sali Konferencyjnej Izby Pamięci Ordynariatu Polowego. Wręczenie nadanych OH Zasłużony dla Stowarzyszenia Saperów Polskich oraz medali pamiątkowych jubileuszowych. Współorganizacja uroczystości patriotyczno-wojskowej w gminie Wilga upamiętniającej budowę polskiej przeprawy przez Wisłę dla oddziałów 1 AWP w sierpniu 1944 r. Upamiętnienie poległych żołnierzy 1AWP idących na pomoc Powstańcom Warszawy we wrześniu 1944 r. Zapalenie zniczy na grobach zmarłych saperów 30.10 z okazji Wszystkich Świętych. Wspomnienie w dniu 4.11.2025 r. śmierci gen. Jakuba Jasińskiego przy grobie na cmentarzu konkatedry w Warszawie na Kamionku. Wspomnienie w dniu 20.11.2025 r. patrona Stowarzyszenia Saperów Polskich św. O. Rafała Kalinowskiego. Wspomnienie w dniu 04.12.2025 r. św. Barbary patronki zawodów niebezpiecznych. Posiedzenia ZG SSP w III dek. czerwca i II dek. grudnia. Prezes SSP kol. Tadeusz Dzikowski odczytał uchwały ZG SSP i poddał je pod głosowanie. – Uchwała Nr 26/2025 w sprawie przyjęcia rozliczenia finansowego za 2024 r. – Uchwała Nr 27/2025 w sprawie przyjęcia preliminarza finansowego SSP na 2025 r. – Uchwała Nr 28/2025 w sprawie przyjęcia firmy ARMPOL w poczet Członka Wspierającego. – Uchwała Nr 29/2025 sprawie rozwiązania Koła Nr 22 SSP funkcjonującego w garnizonie Nisko przy 3.binż. – Uchwała Nr 30/2025 sprawie rozwiązania Koła Nr 13 SSP funkcjonującego przy ASzWoj w Warszawie Rembertów. Uchwały przyjęto jednogłośnie 9 głosami.

Grzegorz Misiak

Fotografię wykonał kol. Gabriel Wasilewski.

10 lutego 2025, 21:00, opracował: Grzegorz Misiak, fotografia: Grzegorz Misiak

Posiedzenie Prezydium Zarządu Głównego Stowarzyszenia Saperów Polskich

W dniu 5 lutego 2025 r. w Biurze SSP odbyło się posiedzenie Prezydium ZG SSP.
Podczas posiedzenia Prezydium ZG rozpatrywało następujące tematy:

  1. Omówienie przedsięwzięć związanych z organizacją Święta Stowarzyszenia Saperów Polskich w dn. 25.06 połączonego z jubileuszem 25-lecia działalności Stowarzyszenia i wydawnictwa Saper na terenie kraju.
  2. Udział Członków ZG i Członków SSP w obchodach rozpoczęcia miesiąca Wojsk Inżynieryjnych w 2Mpsap w dn. 04.04.
  3. Organizacja i zabezpieczenie ze strony Prezydium ZG SSP centralnych uroczystości Święta Wojsk Inżynieryjnych: w Warszawie w Katedrze Polowej WP i przy pomniku Chwała Saperom (16.04) oraz Gozdowicach (26.04).
  4. Ocena liczby przesłanych wniosków o nadanie OH „Za rozminowanie kraju” i przekazanie ich Sekretarzowi Kapituły.
  5. Przyjęcie projektów dokumentów na posiedzenie ZG SSP planowane na dzień 22.02 o godz. 11.00 w Biurze SSP w Warszawie. Określenie zadań do realizacji.
  6. Sprawy organizacyjne:
    – stan posiadania środków finansowych na koncie Stowarzyszenia,
    – ocena przesłanych sprawozdań z Kół SSP do ZG SSP za 2024 r.,
    – przygotowanie pism związanych z posiedzeniem ZG SSP, świętem Stowarzyszenia Saperów Polskich oraz przedłużeniem użyczenia pomieszczeń dla ZG SSP w budynku nr 1 (3 pomieszczenia jak dotychczas).

Grzegorz Misiak

19 stycznia 2025, 11:00, opracował: Grzegorz Misiak, fotografie Krzysztof Wydra

Pamięć o budowniczych pierwszej polskiej przeprawy mostowej w wyzwolonej Warszawie 18 stycznia 1945 r.

Dla upamiętnienia 80 rocznicy wyzwolenia Warszawy oraz wysiłku saperów 1 Armii WP w budowie pierwszego mostu przez Wisłę i rozpoczęciu rozminowania, członkowie Stowarzyszenia Saperów Polskich, oficer Zarządu Inżynierii Wojskowej oraz delegacja żołnierzy 2 Mazowieckiego Pułku Saperów w dniu 17 stycznia 2025 r. złożyli wiązanki kwiatów przy Tablicy Pamiątkowej w miejscu budowy historycznego mostu.

Most został wybudowany przez pododdziały 3 Zmotoryzowanej Brygady Pontonowo - Mostowej (6., 31., 33 i 35. samodzielny batalion pontonowo-mostowy). Pracami kierował dowódca brygady płk Adam Howratowicz. Most wybudowano w osi ZOO – ul. Sanguszki w ciężkich warunkach pogodowych.

16 stycznia pododdziały 3 BPont-Most zostały uzupełnione w sprzęt i przetransportowane na Praski brzeg rz. Wisła w okolicę obecnego ZOO. Przystąpiono do przegotowania pontonierów i sprzętu do rozpoczęcia budowy mostu pontonowego. W późnych godzinach wieczornych 17 stycznia odczytano rozkaz dowódcy brygady o przystąpieniu do budowy popularnego później „Pontoniaka warszawskiego 1945” na Wiśle, która była przeszkodą o szerokości 410 m. Most budowano w bardzo trudnych warunkach pogodowych, 20 -stopniowym mrozie, dużym śniegu oraz grubość lodu na Wiśle ok. 25 cm, przy braku ciepłego umundurowania i obuwia. Do tych trudności należy doliczyć małą mechanizację robót. Wszystkie prace wykonywane były ciężkim wysiłkiem pontonierów. Ręcznie ściągane były ciężkie pontony parku DMP-42 (drewniany most pontonowy) i parku metalowego N2P-4. Wokół każdego pontonu trzeba było obrąbać lód tak aby pontony spoczęły na wodzie, donosić i układać belki i pokład, budować przyczółki i szereg trudnych do wyliczenia czynności. Aby sprostać postawionym zadaniom zarówno dowódcy jak i pontonierzy musieli pokonać szereg trudności i przeszkody, zmęczenie, mróz i ciemności. Pokonując samych siebie dowiedliśmy, że można na nas liczyć, że robimy to dla ukochanej zniszczonej stolicy Warszawy i dla ocalałych jej mieszkańców. Most został oddany w czasie 12 godzin, a nie jak planowano 16 godzin. Budowę rozpoczęto o 23.00 w dn. 17 stycznia, zakończono o 11.00 w dn. 18 stycznia. Most „Pontoniak Warszawski” stał się mostem łączący dwa brzegi Wisły. Warszawa znowu była matką dla wszystkich jej mieszkańców. Po zajęciu stolicy rozpoczęto jej rozminowywanie i budowa mostu pontonowego na Wiśle. Do rozminowania przystąpiono jeszcze w okresie działań wojennych. W drugiej połowie stycznia 1945 roku do rozminowania Warszawy przystąpiły 2, 4 i 5 Brygada Saperów oraz 9 Batalion 1 Brygady Saperów – w sumie 4190 żołnierzy Wojska Polskiego. W celu usprawnienia oczyszczania Warszawy z min, amunicji i niewybuchów powołano Główny Sztab Rozminowania. Zasadnicze rozminowanie zakończono 10 marca 1945 roku. Bilans bez mała 2 miesięcy ciężkiej służby saperów był następujący:
  • zdjęto i zniszczono min różnego typu – 15 208;
  • zniszczono bomb lotniczych, pocisków, niewybuchów itp. – 74 152.
Ponadto zebrano i zniszczono znaczne ilości trotylu i prochu. Podczas rozminowania zginęło 33 żołnierzy, a rannych zostało 28. Kilka zdań na temat wydarzeń historycznych z wyzwolenia Warszawy. 12 stycznia 1945 r., rozpoczęła się wielka ofensywa Armii Czerwonej zwana operacją wiślańsko-odrzańską. W akcji zmierzającej do wyparcia Niemców z Warszawy w dniach od 14 do 17 stycznia 1945 r. uczestniczyły jednostki 1 Armii WP oraz 47 i 61 Armia 1 Frontu Białoruskiego. Obie armie sowieckie, 61 działająca z przyczółku warecko-magnuszewskiego oraz 47 nacierająca od strony Modlina, uderzyły w kierunku Błonia, oskrzydlając stolicę z północnego i południowego zachodu, tworząc tzw. kocioł warszawski, w którym znalazła się 9 Armia niemiecka. Aby uniknąć całkowitej zagłady podległych oddziałów, dowódca 9 Armii gen. Smilo Freiherr von Lüttwitz wbrew poleceniom przełożonych wydał rozkaz wycofania wszystkich sił z linii Wisły dla zorganizowania linii oporu nad Bzurą, Rawką i środkową Pilicą. Rankiem 17 stycznia 1, 3 i 4 Dywizja Piechoty rozwinęły natarcie od południowego wschodu w kierunku przedmieść Warszawy. Tego samego dnia 2 DP po przeprawie w okolicach Jabłonny na Kępę Kiełpińską podjęła działania zaczepne na północnych krańcach stolicy. 6 Dywizja Piechoty i 1 Warszawska Samodzielna Brygada Kawalerii przekroczyły Wisłę i uderzyły na miasto odpowiednio z Pragi, ze wschodu i od południa. Walki o opanowanie stolicy trwały zaledwie kilka godzin. Do poważniejszych starć z nieprzyjacielem dochodziło sporadycznie, głównie w rejonie Lasku Bielańskiego, zburzonego Dworca Głównego oraz na skrzyżowaniu Alei Jerozolimskich i Nowego Światu. Miejscem intensywnego, choć krótkiego, boju była Cytadela. W godzinach popołudniowych 17 stycznia 1945 r. do niemal doszczętnie zniszczonej i wymarłej lewobrzeżnej Warszawy wkroczyli żołnierze 1 Armii WP i wojska sowieckie. Choć wielu żołnierzy 1. Armii Wojska Polskiego pochodziło z Warszawy, nikt z nich 17 stycznia 1945 r. nie cieszył się z powrotu do domu. Miasto było bowiem jednym wielkim cmentarzyskiem. Domu już nie było. Niektórzy żołnierze płakali, inni byli zdruzgotani. Szli po gruzach ulicy Marszałkowskiej i dusili się od płaczu. Niektórzy odbiegali od kolumny, by zajrzeć do tlących się zgliszczy domów, w których przed wojną spędzili dzieciństwo. Mimo skrajnie trudnych warunków życia pod koniec stycznia 1945 r. warszawiacy zaczęli powracać do swojego miasta. Do końca stycznia 1945 r. pomimo braku mieszkań, żywności, opału, oświetlenia i komunikacji ludność miasta wzrosła o 12 tys.
relacja fotograficzna

Grzegorz Misiak

Archiwum

Działalność Zarządu Głównego SSP

zainteresowanych zapraszamy do zapoznania się z wydarzeniami z poprzednich lat

2025
2024
2023
2022
2021
2020